Iets is het nieuwe niets

Ken je dat, je hebt dat onderbuikgevoel dat een medewerker al langere tijd niet meer lekker op zijn plek zit? Je ziet het aan alles. Het tempo klopt niet meer, het enthousiasme is zoek, kleine irritaties groeien uit tot grote twijfels en gesprekken eindigen regelmatig met ‘ik weet het gewoon even niet meer’. 

En wat gebeurt er dan meestal? Juist. We gaan doen. Analyseren, opties aandragen, gesprekken plannen, meedenken, lijntjes uitzetten. Want HR is oplossingsgericht. En dat is een zegen, maar soms ook een valkuil.

Er zijn situaties waarin iets doen eigenlijk alleen maar ruis veroorzaakt. Net zoals je een modderpoel niet helderder krijgt door er met een stok in te roeren. Soms werkt het precies andersom: de helderheid komt als je even niets doet. Geen nieuwe plannen, geen loopbaanpaden klaarleggen, geen gesprek met vijf vervolgstappen. Gewoon ruimte laten. Stilte. Tijd.

We grijpen naar actie

En dat niets doen geldt niet alleen voor de betrokken HR-professional, maar ook voor de medewerker zelf. Iemand die vastloopt, grijpt vaak naar actie. Cursussen, vacaturesites, impulsieve keuzes, alles om het gevoel dat er iets moet gebeuren de kop in te drukken. Maar verandering ontstaat niet altijd door beweging; vaak ontstaat het door inzicht. En inzicht komt meestal pas wanneer de druk van het moeten even wegvalt. De kracht van niets doen zit in het opnieuw kunnen voelen wat klopt.

Lekker even niets?

Daarom is dit precies het moment om als HR niet méér te doen, maar juist minder en het proces over te dragen aan een loopbaancoach. Niet omdat jij het niet kunt, maar omdat je te dichtbij staat. Een loopbaancoach kan vertragen waar iedereen versnelt. Die geeft ruimte waar HR structuur wil aanbrengen. Die stelt vragen zonder een richting te sturen. En precies daardoor komt de medewerker weer bij zichzelf uit, in plaats van bij de volgende oplossing die van buiten wordt aangereikt.